Er was eens…

Er was eens…

 

Hans is werkelijk in de wolken. Nu ook Grietje akkoord is, staan alle lichten op groen. Het is tijd om zijn droom waar te maken. Hij trekt zich terug in zijn werkkamer en begint aan zijn eigen sprookjesboek: Nael. Heel zijn leven is Hans al fan van sprookjes. Ze katapulteren hem terug naar zijn knusse kindertijd. Warmpjes ingestopt en met grote oren luisterde hij naar de prachtige verhalen. Hij leerde veel van sprookjes. Via Klein Duimpje wist hij dat je klein en toch dapper kunt zijn. Het troostte hem dat een boze heks, een gemene stiefmoeder of stiefzus hun verdiende straf kregen. Zo kreeg elk jaar zijn droom verder vorm. En nu is het dus zover. Ter inspiratie bladert Hans nog even door de kinderboeken van de kinderen. Er valt hem meteen iets op. De tijden zijn duidelijk veranderd. Moet ook de taal en het verhaal veranderen?

 

Rupsje Nooit Genoeg, het favoriete boek van zijn jongste dochter, kan gevoelig liggen. De rups lijdt overduidelijk aan een compulsieve eetstoornis. Kun je dit nog aan kinderen voorleggen? Maar ook de ontknoping van Roodkapje of de wolf en de zeven geitjes zal drastisch anders moeten. Wolven zijn immers meer dan ooit beschermd! Maar ook kabouters en dwergen zijn delicate materie. Minderheidsgroepen staan voor je het weet meteen op straat. Verhalen van prinsen en prinsessen worden zonder twijfel gecontesteerd door de LGBTQIA+-gemeenschap. En wat met de huidige voedingsgewoontes? Stel je voor dat Roodkapje na een gevaarlijke wandeltocht bij haar oma aanklopt met een mand vol lekkers. Maar misschien heeft oma een glutenallergie, is ze lactose intolerant of is ze overtuigd veganistisch geworden. Vragen vuren zich af in zijn hoofd. Mag je kikkers nog kussen? Is het kussen van een prins of prinses in eeuwige slaap nog wel verantwoord?

Twijfel en onzekerheid overmannen Hans. Recent paste de uitgever de boeken van Ronald Dahl nog aan omwille van de nieuwe tijdsgeest. Hans wikt, weegt en zoekt evenwicht. Staan sprookjes niet buiten de dagelijkse realiteit? Tijd en plaats kennen ze niet. Het is altijd heel lang geleden in een land hier ver vandaan. Sprookjes beschrijven beelden en verhalen over rouw, jaloezie, ijdelheid, afwijzing, hebzucht, angst of verwarring. Ze raken kinderen die de taal niet helemaal machtig zijn. Het zijn beelden, meer dan woorden. Daarom luisteren kinderen elke avond weer naar hetzelfde sprookje. Moeten we dan wel zo streng zijn? Slaat de slinger niet door? Gaat er geen wonderlijke wereld dicht? Hans aarzelt. Het lege blad voor hem lonkt zoals de lege kamer in het kasteel van Blauwbaard.

 

Kiest Hans voor de gulden middenweg? Hij scherpt zijn pen. Moet het wel een sprookje zijn? Nael is alvast het hoofdpersonage. Nael heeft geen superkrachten maar wetenschappelijke inzichten en praktische tools. Nael is een ervaren gids in expeditie-tochten op zoek naar toegevoegde waarde. “Waarom de naam “Nael”?” vraagt de jongste dochter van Hans? “Je kan de letters van de naam ook gewoon omdraaien” zegt Hans. “Want ook “Lean” kan wonderen doen in organisaties”. Vol trots toont hij zijn nieuw handboek “Lean Expert in Zorg en Welzijn”. Het is net boven de doopvont gehouden. “Als je dat wilt lees ik een stukje voor?” Grietje roept Hans meteen tot de orde. “Er is echt nog heel veel in huis te doen!” Mooie sprookjes duren niet lang….

 

Door Dhr. Hans Crampe, bestuurder Zorgondersteuning vzw