Een kleurrijk verhaal

Een kleurrijk verhaal

Roos is directeur in een zorgorganisatie “de Regenboog”. Ze heeft wat kopzorgen met Bruno, één van haar stafmedewerkers. Op een blauwe maandag roept ze Bruno bij zich. Ze valt meteen met de deur in huis. Het bedrijf staat in de rode cijfers. Bruno zal moeten verdapperen. Met zwart-wit denkers en grijze muizen als Bruno kan het bedrijf niet overleven. Het gezicht van Bruno loopt eerst rood aan en daarna wordt hij lijkbleek. Het zwarte gat wenkt! Zijn maag knaagt en rommelt. De bunker staat op barsten! Hij wil niet op zwart zaad zitten en hij heeft vroeger al genoeg zwarte sneeuw gezien. Waarom nu? Hij had al opgemerkt dat Amber, zijn jongere collega, steeds meer projecten toegewezen kreeg. Een donkerbruin vermoeden steekt de kop op. Toen Amber startte als groentje in het bedrijf was het meteen duidelijk. Ze werd aangekondigd met ronkende volzinnen en overal werd de rode loper voor haar uitgerold. Hij probeerde het eerst wel door een roze bril te zien maar hij kreeg stilaan meer grijze haren en soms wordt hij geel van nijd. Amber ziet alles rooskleurig en dat werkt op hem als een rode lap op een stier.

Wat nu? Tegenslagen is hij gewoon. Momenteel zit hij sowieso al niet op een roze wolk. Vorige maand liep hij privé nog maar eens een blauwtje op en hij ziet er tegenop om een nieuwe job zoeken. Bovendien is hij zeker geen witte raaf en hij weet als geen ander dat het gras niet groener is in een ander bedrijf. Wat moet hij thuis doen? Hij heeft wel groene vingers maar daar zal hij het niet mee rooien. Zijn besluit staat vast. Hij kan het niet blauwblauw laten! Hij wil niet langer het zwarte schaap zijn. Hij moet actie ondernemen. Hij wil de evaluatie zwart op wit. Roos zal kleur moeten bekennen. Met het risico om op een zwarte lijst te belanden stapt hij resoluut op haar af. Roos neemt tijd voor hem en vertelt hem rustig de rode draad van haar verhaal. Ze wil de witte vlag bovenhalen maar hij ziet het niet. Hij antwoordt belabberd in bonkige zinnen. Er is geen witte rook. Bruno heeft blinde vlekken.

Net als Bruno heeft iedereen blinde vlekken. Een oog kan zichzelf moeilijk helder zien. Zo is het ook altijd even schrikken al je je eigen stem hoort na een opname. Maar het is vooral lastig en moeilijk om je eigen gedrag tegen het licht te houden en alle kleurschakeringen te zien. Anderen evalueren we steevast op hun gedrag. Onszelf evalueren we op onze intenties. Hoe ziet jouw dodehoekspiegel eruit? Wat doe jij als iemand je op je valkuilen wijst? Kijk je naar de vinger die wijst of naar de richting waarin gewezen wordt? En wanneer staan de lichten op groen en ga je ermee aan de slag? Want omgaan met een rode evaluatie is lastig. Soms zien we het te zwart in en tillen we er zo zwaar aan dat het niet meer op te tillen is. We blijven ter plaatse trappelen. Gelukkig bestaan er tools die je kunnen helpen om je professioneel verder te ontwikkelen. Om schouder aan schouder en stap voor stap het licht te zien. Zo kun je via een persoonlijke toegevoegde waarde analyse al snel inzicht krijgen in je valkuilen. Wanneer heb je het druk en wanneer voeg je echt waarde toe? En laat dat net zijn waar Zorgondersteuning sterk in is. Na de vakantie staat er weer een volledig kleurenpakket aan opleidingen op stapel. Benieuwd? Bezoek dan zeker onze website! https://zorgondersteuning.be/activiteiten.

Door Dhr. Hans Crampe, bestuurder Zorgondersteuning vzw